Liefde in Parijs. Hoe mooi kan de liefde in Parijs zijn? Heel mooi, kijk maar naar deze foto. Het is een prachtige foto en naar mijn mening een zeldzame, omdat ik weet en denk dat het een van de laatste relaties is die niet is ontstaan door hyves of door een ander ranzig programma. Nee dit paar is op een dag tegen elkaar aan gebotst, hij een lucifer en zij het doosje en de welbekende ‘vlam’ was er gelijk.

Dit stel leeft en heeft prachtige dromen, want anders liepen ze niet zo triomfantelijk en zoenend langs, hoe kan het ook anders, de Arc de Triomphe. Dit paar leeft niet met tijd, ze hebben geen horloge, en geen sms afleverrapport op hun mobiele telefoon. Voor hun is niets te vroeg en niets is te laat, en zo moet je eerste liefde ook zijn. Je eerste liefde is heilig en moet je niet altijd te serieus nemen. Met je eerste liefde ga je niet je toekomstplannen bespreken omdat je die totaal nog niet mag hebben dan, je moet alleen dromen hebben en dit tegemoet gaan. Dromen naar Parijs bijvoorbeeld, en dan samen met een gehuurd autootje er heen rijden zonder kaart en zonder ruzie. Wat al heel bijzonder is moet ik zeggen. Wanneer je de grens over bent bij België begint het avontuur al. Door België rijden is ogen dicht en hard snurken en niet stoppen, en wanneer je de grens van Frankrijk over bent en het woord Lille opsnuift langzaam beginnen te zingen en te dromen. Gas erop, en wanneer je bij je eerste peage komt deze met 150km/h passeren en tegelijkertijd dat geld in zo’n bakje flikkeren en zingend door rijden, dat hoort ook bij het avontuur Parijs. Een laatste opstakel is natuurlijk de periferique. Voor degene die dit niet kennen zal ik het even toelichten. Verplaats je even naar het drukste kruispunt in Nederland, denk er dan duizend keer zoveel auto’s en snelwegen plus afritten bij, en als laatste nog eens duizend keer zoveel borden. En dit allemaal op vierbaans wegen.

Maar dit stel had geen tijd om ruzie te maken over dit probleem, ze gingen er tomtom-loos doorheen, en tegelijkertijd hadden ze het over de mooiste dingen. Vaak over zichzelf maar ook over die veel te foute vrienden met hun eerste vriendin of vriend. Al die niet romantische mannen die hun mokkel meenemen naar de Efteling, of naar een Center Parks of naar het burgerlijke neukpaleis van Van der Valk. Om daar dan lekker in de regen te gaan midgetgolfen. Zoveel mannen glijden wekelijks de Duinrell glijbanen af om alleen maar het idee te hebben dat er nog iets glijdt en glads is in hun leven.

Maar dit stel hierboven had dit al lang bedacht, hadden hun vrienden zien ‘sterven’ in dit soort parken en gelukkig pakte ze het anders aan, en ik geef ze groot gelijk. Elke avond schuifelde ze over de keitjes van de Champs-Élysées, en dan zoals op deze foto zoenend en aan elkaar hangend de Arc de Triomphe te passeren en zachtjes in elkaars oor fluisteren, ‘we gaan hier nooit meer weg’. Al die saaie frituurverjaardagen, het gezeur om je schoonouders, het uitzoeken waar je kerst viert, het onzinnige gepraat over dat voetbal, voor mij een reden om voor altijd in Parijs te blijven met mijn eerste grote liefde. En dan tegen een zweterige barman met een dikke snor zeggen; ‘weet u, er bestaat een land waar je twee ijsdansshows tegelijk op tv hebt’, waarop die man zegt; ‘jemig wat heb ik medelijden met die mensen in dat land…’ En de barman schenkt met zweetplekken onder zijn oksels een kop heerlijke koffie in, en brengt een heerlijk stokbroodje brie en als dessert een flesje wijn.
Hoe ik dit allemaal kon vertellen? De mensen op de foto vertelde het me toen ik deze foto van hun maakte. Ze zijn trouwens voor altijd in Parijs gebleven.